دیوان غزل‌های حافظ

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی • لطف کردی سایه ای بر آفتاب انداختی

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی • وان گه برو که رستی از نیستی و هستی

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی • تا بی خبر بمیرد در درد خودپرستی

آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی • گردون ورق هستی ما درننوشتی

ای قصه بهشت ز کویت حکایتی • شرح جمال حور ز رویت روایتی

سبت سلمی بصدغیها فوادی • و روحی کل یوم لی ینادی

دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی • کز عکس روی او شب هجران سر آمدی

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی • خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی • که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

به جان او که گرم دسترس به جان بودی • کمینه پیشکش بندگانش آن بودی

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری • خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری • یاران صلای عشق است گر می کنید کاری

تو را که هر چه مراد است در جهان داری • چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری • به یادگار بمانی که بوی او داری

بیا با ما مورز این کینه داری • که حق صحبت دیرینه داری

ای که در کوی خرابات مقامی داری • جم وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که مهجوری عشاق روا می داری • عاشقان را ز بر خویش جدا می داری

روزگاریست که ما را نگران می داری • مخلصان را نه به وضع دگران می داری