دیوان غزل‌های حافظ

می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان • هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان

یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان • وان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان

خدا را کم نشین با خرقه پوشان • رخ از رندان بی سامان مپوشان

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان • که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن • به شادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه • مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

در سرای مغان رفته بود و آب زده • نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده

ای که با سلسله زلف دراز آمده ای • فرصتت باد که دیوانه نواز آمده ای

دوش رفتم به در میکده خواب آلوده • خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده

از من جدا مشو که توام نور دیده ای • آرام جان و مونس قلب رمیده ای

دامن کشان همی شد در شرب زرکشیده • صد ماه رو ز رشکش جیب قصب دریده

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه • انی رایت دهرا من هجرک القیامه

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه • مرا ز حال تو با حال خویش پروا نه

سحرگاهان که مخمور شبانه • گرفتم باده با چنگ و چغانه

ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می • طامات تا به چند و خرافات تا به کی

به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می • علاج کی کنمت آخرالدواء الکی

لبش می بوسم و در می کشم می • به آب زندگانی برده ام پی

مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی • پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی