دیوان غزل‌های حافظ

چه مستیست ندانم که رو به ما آورد • که بود ساقی و این باده از کجا آورد

صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آورد • دل شوریده ما را به بو در کار می آورد

نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد • که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد

یارم چو قدح به دست گیرد • بازار بتان شکست گیرد

دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی گیرد • ز هر در می دهم پندش ولیکن در نمی گیرد

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد • عارفان را همه در شرب مدام اندازد

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی ارزد • به می بفروش دلق ما کز این بهتر نمی ارزد

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد • عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد • به دست مرحمت یارم در امیدواران زد

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد • شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

اگر روم ز پی اش فتنه ها برانگیزد • ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد • تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد • پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

من و انکار شراب این چه حکایت باشد • غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد • ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد • نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد • یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد • که در دستت بجز ساغر نباشد