دیوان غزل‌های حافظ

گل بی رخ یار خوش نباشد • بی باده بهار خوش نباشد

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد • عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد • قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد • زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد • دل رمیده ما را رفیق و مونس شد

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد • بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد • دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد • از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد • کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

عشق تو نهال حیرت آمد • وصل تو کمال حیرت آمد

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد • حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد • هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

صبا به تهنیت پیر می فروش آمد • که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد

سحرم دولت بیدار به بالین آمد • گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند • نه هر که آینه سازد سکندری داند

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند • وان که این کار ندانست در انکار بماند

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند • چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند • مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند