دیوان غزل‌های حافظ

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست • منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست • باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست

خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست • تاب آن زلف پریشان تو بی چیزی نیست

جز آستان توام در جهان پناهی نیست • سر مرا بجز این در حواله گاهی نیست

بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت • و اندر آن برگ و نوا خوش ناله های زار داشت

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت • بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت

کنون که می دمد از بوستان نسیم بهشت • من و شراب فرح بخش و یار حورسرشت

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت • که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت • ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت • آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت • ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

ساقی بیار باده که ماه صیام رفت • درده قدح که موسم ناموس و نام رفت

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت • روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت • کار چراغ خلوتیان باز درگرفت

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت • آری به اتفاق جهان می توان گرفت

شنیده ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت • فراق یار نه آن می کند که بتوان گفت

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت • بازآید و برهاندم از بند ملامت

ای هدهد صبا به سبا می فرستمت • بنگر که از کجا به کجا می فرستمت