دیوان غزل‌های حافظ

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست • بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست • وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است • شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است

المنه لله که در میکده باز است • زان رو که مرا بر در او روی نیاز است

اگر چه باده فرح بخش و باد گل بیز است • به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

حال دل با تو گفتنم هوس است • خبر دل شنفتنم هوس است

صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است • وقت گل خوش باد کز وی وقت میخواران خوش است

کنون که بر کف گل جام باده صاف است • به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است • صراحی می ناب و سفینه غزل است

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است • سلطان جهانم به چنین روز غلام است

به کوی میکده هر سالکی که ره دانست • دری دگر زدن اندیشه تبه دانست

صوفی از پرتو می راز نهانی دانست • گوهر هر کس از این لعل توانی دانست

روضه خلد برین خلوت درویشان است • مایه محتشمی خدمت درویشان است

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است • بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است • وز پی دیدن او دادن جان کار من است

روزگاریست که سودای بتان دین من است • غم این کار نشاط دل غمگین من است

منم که گوشه میخانه خانقاه من است • دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است • ببین که در طلبت حال مردمان چون است