دیوان غزل‌های حافظ

ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی • تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی • گفت بازآی که دیرینه این درگاهی

ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی • در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی • خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی • خیال سبزخطی نقش بسته ام جایی

سلامی چو بوی خوش آشنایی • بدان مردم دیده روشنایی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی • دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی • هر جا که روی زود پشیمان به درآیی

می خواه و گل افشان کن از دهر چه می جویی • این گفت سحرگه گل بلبل تو چه می گویی