دیوان غزل‌های حافظ

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست • منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاست • می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست • گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست • سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست

خیال روی تو در هر طریق همره ماست • نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست • که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست • صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست • پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست • مست از می و میخواران از نرگس مستش مست

به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست • که مونس دم صبحم دعای دولت توست

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است • خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست • راه هزار چاره گر از چار سو ببست

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است • یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست • گشاد کار من اندر کرشمه های تو بست

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است • چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

رواق منظر چشم من آشیانه توست • کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست • مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست • دل سودازده از غصه دو نیم افتادست