دیوان غزل‌های حافظ

زهی خجسته زمانی که یار بازآید • به کام غمزدگان غمگسار بازآید

اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید • عمر بگذشته به پیرانه سرم بازآید

نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید • فغان که بخت من از خواب در نمی آید

جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید • هلال عید در ابروی یار باید دید

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید • وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید • وجه می می خواهم و مطرب که می گوید رسید

معاشران ز حریف شبانه یاد آرید • حقوق بندگی مخلصانه یاد آرید

بیا که رایت منصور پادشاه رسید • نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید • از یار آشنا سخن آشنا شنید

معاشران گره از زلف یار باز کنید • شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید

الا ای طوطی گویای اسرار • مبادا خالیت شکر ز منقار

عید است و آخر گل و یاران در انتظار • ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار • وز او به عاشق بی دل خبر دریغ مدار

ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر • زار و بیمار غمم راحت جانی به من آر

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار • ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر • خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

شب وصل است و طی شد نامه هجر • سلام فیه حتی مطلع الفجر

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر • بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر